ملک‌الشعرای بهار › خطابهٔ چهارم| ” میراث‌دار ادب پارسی “

پهلویا! یاد ز میراث کن / مدرسهٔ پهلوی احداث کن

پهلوی آموخته اهل فرنگ / خوانده خط‌ پهلوی از نقش سنگ

سغدی و میخی و اوستا همه / کرده ز بر مردم دانا همه

لیک در ایران کسی آگاه نی / جانب خواندن همه را راه نی

هست امیدم که شه پهلوی / زنده کند عهد شه غزنوی

با علما مهر و فتوت کند / با ادبا لطف و مروت کند

خاصه به این بنده که ایرانیم / هم به سخن عنصری ثانی‌ام

خدمت ‌من ‌مخفی و پوشیده ‌نیست / لیک ‌ز خود وصف‌،‌ پسندیده‌ نیست‌

سال شد از بیست فزون تا که من / گشته‌ام آوارهٔ حب‌الوطن

نه ز پی مطعم و مشرب شدم / نه ز پی ثروت و منصب شدم

عشق من این بود که در ملک جم / نابغه‌ای قد بنماید علم

نابغه‌ای صالح و ایران‌پرست / رشتهٔ افکار بگیرد به‌دست

تکیه به ملت کند از راستی / دور نماید کجی وکاستی

پست کند هوچی و بیکاره را / شاد کند ملت بیچاره را

آنچه سزا دید به حال همه / اجرا فرماید بی‌واهمه

تهمت و دشنام و دروغ وگزاف / غیبت و تکفیر و خطا و خلاف

دزدی و قلاشی و تن‌پروری / پشت‌هم‌اندازی و هوچی کری

محو شود جمله در ایام او / فخر نماید وطن از نام او

دورهٔ او عصر فضیلت شود / دورهٔ آسایش ملت شود

خوارکند مفسد و جاسوس را / تازه کند کشورکاوس را

متحد الشکل بود لشکرش / تاکه شود امن و امان کشورش

شاهد عرضم بود ای شهریار / دورهٔ پر شعشعهٔ نوبهار

دیده‌ام از پیش‌، من امروز را / داده‌ام این مژدهٔ فیروز را

لیک دریغا که به درگاه تو / جمع نگشتند از اشباه تو

تو چو یکی شیر برون آمدی / با یک شمشیر برون آمدی

برق فروزندهٔ شمشیر تو / بود نگهدار دل شیر تو

یک‌تنه از بیشه چمیدی برون / بود خدا و خردت رهنمون

جانورانی به هوای شکار / ربزه‌خور صیدگه شهریار

چون اسد پرده‌، گرسنه شکم / لخت به مانندهٔ شیر علم

نام تو را ورد زبان ساختند / پنجه به هرگوشه درانداختند

بنده و چون بنده کسان دگر / هریکی آزرده ز یک جانور

از دل و جان جمله هواخواه تو / دور فتادیم ز دردگاه تو

کار درین مرحله مشکل شود / هرکه ز دیده رود از دل رود

هرچه قلم خلق به دفتر زدند / تهمت آن بر سر احقر زدند

لاجرم از عذر زدم فال خود / عفو تو را جستم و اقبال خود

بنده خطایی ننمودم‌، وگر / کرده‌ام ای شاه‌، ز من درگذر

تا به من زار شدی سرگران / شد کلهم دستخوش دیگران

چوب ز بازوی فلک می‌خورم / از سگ و از گربه کتک می‌خورم

تاجرک چشم‌چپ ورشکست / رفت‌و به‌ترشیز به‌جایم نشست

فاطمی آن دکتر علم حقوق / آن به‌عدالت زده در شهر بوق

کرد مرا در سر عدلیه خوار / سخت برآورد ز جانم دمار

ساخت برایم ز مروت کلاه / طرفه کلاهی که ندیده است شاه

ننگ عمامه ز سرم کرد دور / هشت کله را به سرمن به زور

زیرکله ماند سر و زنش من / گشت نهان راه پس و پیش من

گرگذرد چند صباحی دگر / شه نکند یاد من خون‌جگر

کار به اشخاص دگر می‌رسد / نوبت الواط گذر می‌رسد

جانب این بنده نمایند روی / نعش کش وگورکن و مرده‌شوی

شاه پشیمان شود آنگه که پیر / مرده وزو مانده سه طفل صغیر

بو که شهم لطف فراوان کند / آنچه بود لایق شاهان کند

آنچه شهان با ادبا می کنند / با شعرا و خطبا می کنند

تا من و ملت به دعای تو شاه / دست برآریم به سوی اله

دم بکش و خاتمه بخش ای بهار / بر سخنان دری آبدار

راستی از هرچه بود بهتر است / راستی از خصلت پیغمبر است

راست زی و راست رو و راستگوی / راست شو و هرچه دلت خواست گوی