ملک‌الشعرای بهار › کل و کلاه| ” میراث‌دار ادب پارسی “
کلی را سر از زخم ناسور بود / ز خارش توانش ز تن دور بود
کنار یکی نهر، خارید سر / کلاهش فتاد اندر آن نهر در
بجنبید و بشتافت بر طرف آب / ولی آب را زو فزون بُد شتاب
کله گه بغلطید وگه شد به‌اوج / به فرجام گم گشت در زیر موج
چو نومید شد کل ز صید کلاه / برون قاه قاه و درون آه آه
به یاران چنین گفت: کاین رشک لاخ / برای سرم بود لختی فراخ
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
