ملک‌الشعرای بهار › از ماست که بر ماست

این دود سیه فام که از بام وطن خاست / ازماست که‌برماست

وین شعله سوزان که برآمد ز چپ وراست / ازماست که‌برماست

جان گر به لب ما رسد، از غیر ننالیم / با کس نسگالیم

از خویش بنالیم که جان سخن اینجاست / ازماست که‌برماست

یک‌تن چو موافق شد یک دشت سپاه‌است / با تاج وکلاهست

ملکی چو نفاق آورد او یکه و تنها / ازماست که‌برماست

ماکهنه چناریم که از باد ننالیم / بر خاک ببالیم

لیکن چه کنیم‌، آتش ما در شکم ماست / ازماست که‌برماست

اسلام گر امروز چنین زار و ضعیف است / زین قوم شریفست

نه جرم ز عیسی نه تعدی زکلیساست / ازماست که‌برماست

ده سال به یک مدرسه گفتیم و شنفتیم / تا روز نخفتیم

وامروز بدیدیم که آن جمله معماست / ازماست که‌برماست

گوییم که بیدار شدیم‌! این چه خیالست‌؟ / بیداری ما چیست‌؟

بیداری طفلی است که محتاج به‌لالاست / ازماست که‌برماست

از شیمی و جغرافی و تاربخ‌، نفوریم / از فلسفه دوریم

وز قال وان قلت‌، بهر مدرسه غوغاست / زماست که‌برماست

گویند بهار از دل و جان عاشق غربیست / یاکافر حربی است

ما بحث نرانیم در آن نکته که پیداست / ازماست که‌برماست

ملک‌الشعرای بهار › از ماست که بر ماست| ” میراث‌دار ادب پارسی “