ملک‌الشعرای بهار › شمارهٔ ۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

این قلب که محزون‌تر از او پیدا نیست / وین چشم که پرخون‌تر از او پیدا نیست
دانی ز چه آن شکسته وین خونین است / زان حسن که افزون‌تر از او پیدا نیست