ملک‌الشعرای بهار › شمارهٔ ۲۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای خواجه وثوق گاه غرق تو رسد / هنگام خمود رعد و برق‌ تو رسد
جامی که شکسته‌ای به پای تو خلد / تیغی که فکنده‌ای به فرق تو رسد