غمزه ی تیز ترا سینه ی من شد هدف / خون دلم گو بریز اینت مرا صد شرف
در صف تو عاشقان جامه به خون شسته اند / تا که شود در میان یا که رود پیش صف
دل به کمند تو باز بسته از آن شد که هست / سایه ی موی ترا نور خدا در کنف
غرقه ی بحر عمیق از پی دُردانه ایم / یا برود سر ز دست یا گهر آید به کف
عمر که بی یاد دوست می گذرد عمر نیست / تا نکنی عمر من عمر گرامی تلف
جان ودل عارفان صید کمند تواند / کی بود آخر ترا میل به صید عجف
فتنه نشان می دهند رو به طلب شحنه ای / فتنه نشان تو بس شحنه ی دشت نجف
ابن حسام این سخن وسع بیان تو نیست / اَلهَمَنی مُلهَمٌ عَرَّفَنی مَن عَرف
لؤلؤ نظم خوشاب زاده ی طبع من است / دُرّ گرانمایه را پاک بباید صدف