ابن حسام خوسفی › رباعی شمارهٔ ۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن رفته ز چشم و مانده در دل چونست / آن شکل ظریف و آن شمایل چونست
نرگس بمیان آب خرم باشد / آن نرگس آبدار در گل چونست