ابن حسام خوسفی › رباعی شمارهٔ ۲۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز آن درد که آن دیده روشن دارد / چشمم ز برای او گهر می بارد
آن درد اگر غمزه او بگذارد / چشمم به مژه ز چشم او بر دارد