ابن حسام خوسفی › رباعی شمارهٔ ۵۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای دست امید ما به لطف تو دراز / بنواز مرا به لطف ای بنده نواز
هرچند تو بی نیازی از ما ما هم / بر خاک در تو روی بر خاک نیاز