ابن حسام خوسفی › رباعی شمارهٔ ۷۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

اکنون که وداع می کنی مسکین من / دل را به چه انواع دهم تسکین من
بر روی نهم روی که هنگام وداع / برمه ریزم ز اشک خود پروین من