فرخی سیستانی › نیز او راست| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چه کنم دل که همه درد و غم من زدلست / دل که خواهد ببرد، گو ببر، از من بحلست

سال تا سال گرفتار دل مستحلم / وای آن کس که گرفتار دل مستحلست

گاه در چاه زنخدان نگار ختنست / گاه در حلقه زلفین نگار چگلست

نیست آگاه که چاه زنخ و حلقه زلف / دلبر و دل شکن و دل شکر و دل گسلست

دل همی گوید جور تو ز چشم تو رواست / که ز چشم توو زاشکش همه این شهر گلست