فرخی سیستانی › نیزاو راست| ” میراث‌دار ادب پارسی “

مرا گر چو من دوستداری نباید / مرا نیز همچون تویی کم نیاید
جدایی همی جویی ازمن ولیکن / ترا گر بشاید مرا می نشاید
چرا مهربانی نمایم کسی را / که پیوسته نامهربانی نماید
چرا دل نهم بر دل جنگجویی / که دل زو همه درد و رنج آزماید
دل آن را دهم کو به دل دادن من / بر افروزد و شادمانی فزاید
چو دل دادم آنگه سوی دل گرایم / تن آنجا گراید کجا دل گراید
دلم نازک و مهر بانست و رنی / درین کار گفتار چندین چه باید