فرخی سیستانی › همو راست| ” میراث‌دار ادب پارسی “

همی روی و من از رفتن تو ناخشنود / نگر به روی منا تا مرا کنی پدرود

مرو که گر بروی باز جان من برود / من از تو ناخشنود و خدای ناخشنود

مرا ز رفتن تو وز نهیب فرقت تو / دو چشم چشمه خون گشت و جامه خون آلود

مگر فراق ترا پیشه زرگری بوده ست / که کرد دو رخ من زرد فام و زر اندود

تو رفتی و ز پس رفتن تو از غم تو / خدای داند تا من چگونه خواهم بود