فرخی سیستانی › و او راست| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای رفته من از رفتن تو باغم ودردم / مردم زتو وزین قبل از شادی فردم

تا وصل ترا هجر تو ای ماه فرو خورد / دردی نشناسم که به صد باره نخوردم

از چهره تو بتکده بوده ست مرا چشم / امروز درین بتکده از آب به دردم

گویند کز آتش تبش و گرمی باشد / پس چون که من از آتش غم بادم سردم

یا دوست بگشتی تو از آن حال که بودی / من روزی ازین درد به صدبار بگردم

گه بامژه ترم گه بالب خشکم / گه با دل پرخونم گه با رخ زردم