نوبهارآمدو بشکفت بیکبار جهان / بر سر افکندزمین هر چه گهر داشت نهان
تاز خواب خوش بگشاد گل سوری شم / لاله سرخ ببندد همی از خنده دهان
پرنیانها و پرندست کشیده همه باغ / عاشقان گاه بر این سایه دوان گاه بر آن
اندر آن هفته که بگذشت جهان پیر نمود / وندر این هفته جوانست کران تابه کران
من شنیدم که به ایام جوان پیر شود / نشنیدم که به یک هفته شود پیر جوان
من نگویم که می سرخ حلالست و مباح / گر بودورنه من این لفظ نیارم به زبان
گویم ار هرگز خواهی خوری امروز بخور / که دگر باره بدین روز رسیدن نتوان
خیز تا بر گل نو کوزگکی باده خوریم / پیش تا از گل ما کوزه کند دست زمان