فرخی سیستانی › شمارهٔ ۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بگرستم زار پیش آن کام و هوا / گفتا مگری پند همی داد مرا
پنداشت مگر کآب نماند فردا / نتوان کردن تهی به ساغر دریا