فردوسی › پادشاهی بهرام شاپور| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خردمند و شایسته بهرامشاه / همی داشت سوک پدر چندگاه

چو بنشست بر جایگاه مهی / چنین گفت بر تخت شاهنشهی

که هر شاه کز داد گنج آگند / بدانید کان گنج نپراگند

ز ما ایزد پاک خشنود باد / بداندیش را دل پر از دود باد

همه دانش اوراست ما بنده‌ایم / که کاهنده و هم فزاینده‌ایم

جهاندار یزدان بود داد و راست / که نفزود در پادشاهی نه کاست

کسی کو به بخشش توانا بود / خردمند و بیدار و دانا بود

نباید که بندد در گنج سخت / به ویژه خداوند دیهیم و تخت

وگر چند بخشی ز گنج سخن / برافشان که دانش نیاید به بن

ز نیک و بدیها به یزدان گرای / چو خواهی که نیکیت ماند به جای

اگر زو شناسی همه خوب و زشت / بیابی به پاداش خرم بهشت

وگر برگزینی ز گیتی هوا / بمانی به چنگ هوا بی‌نوا

چو داردت یزدان بدو دست یاز / بدان تا نمانی به گرم و گداز

چنین است امیدم به یزدان پاک / که چون سر بیارم بدین تیره‌خاک

جهاندار پیروز دارد مرا / همان گیتی افروز دارد مرا

گر اندر جهان داد بپراگنم / ازان به که بیداد گنج آگنم

که ایدر بماند همه رنج ما / به دشمن رسد بی‌گمان گنج ما

که تخت بزرگی نماند به کس / جهاندار باشد ترا یار بس

بد و نیک ماند ز ما یادگار / تو تخم بدی تا توانی مکار

چو شد سال آن پادشا بر دو هفت / به پالیز آن سرو یازان بخفت

به یک چندگه دیر بیمار بود / دل کهتران پر ز تیمار بود

نبودش پسر پنج دخترش بود / یکی کهتر از وی برادرش بود

بدو داد ناگاه گنج و سپاه / همان مهر شاهی و تخت و کلاه

جهاندار برنا ز گیتی برفت / برو سالیان برگذشته دو هفت

ایا شست و سه ساله مرد کهن / تو از باد تا چند رانی سخن

همان روز تو ناگهان بگذرد / در توبه بگزین و راه خرد

جهاندار زین پیر خشنود باد / خرد مایه باد و سخن سود باد

اگر در سخن موی کافد همی / به تاریکی اندر ببافد همی

گر او این سخن‌ها که اندرگرفت / به پیری سرآرد نباشد شگفت

به نام شهنشاه شمشیرزن / به بالا سرش برتر از انجمن

زمانه به کام شهنشاه باد / سر تخت او افسر ماه باد

کزویست کام و بدویست نام / ورا باد تاج کیی شادکام

بزرگی و دانش ورا راه باد / وزو دست بدخواه کوتاه باد