فیض کاشانی › رباعی شمارهٔ ۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای فیض بسی موعظه گفتی بعبث / در گوش نکردی درو سفتی بعبث
نوری بدل کسی نمی‌بینم من / بس خانهٔ تاریک که رفتی بعبث