فیض کاشانی › رباعی شمارهٔ ۱۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با رب تو مرا بخواهش من مگذار / جان را بهوای طاعت تن مگذار
جان صاف کش میکده تقدیس است / معتاد صفا بدردی من مگذار