فیض کاشانی › رباعی شمارهٔ ۲۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گه در غزلم سخن کشد جانب راز / گاهی بقصیده میشود دور و دراز
نازم برباعی سخن کوته کن / تا باز شود بحرف لب بندد باز