ای عید دین و دولت عیدت خجسته باد / ایامت از حوادث ایام رسته باد
گلزار باغ چرخ که پژمردگیش نیست / در انتظار مجلس تو دسته دسته باد
بازار مصر جامع ملک از مکان تو / تا بارهٔ نهم ز جهان رسته رسته باد
الا ز شست عزم تو تیر قدر قضا / بر هر نشانه‌ای که زند باز جسته باد
گر نشو بیخ امن بود جز به باغ تو / از شاخهاش در تبر فتنه دسته باد
ور آبروی ملک رود جز به جوی تو / زاب فساد کل ورق کون شسته باد
در هیچ کار بی‌تو فلک را مباد خوض / پس گر بود نخست رضای تو جسته باد
کیوان موافقان ترا گر جگر خورد / نسرین چرخ را جگر جدی مسته باد
ور مشتری جوی ز هوای تو کم کند / یکباره مرغزار فلک خوشه رسته باد
مریخ اگر به خون حسود تو تشنه نیست / زنگار خورده خنجر و جوشن گسسته باد
ور در شود بر وزن بدخواهت آفتاب / گرد کسوف گرد جمالش نشسته باد
ور زهره جز به بزم تو خنیاگری کند / جاوید دف دریده و بربط شکسته باد
ور نامه‌ای دهد نه به پروانهٔ تو تیر / شغلش فرو گشاده و دستش ببسته باد
ماه ار نخواهد آنکه وبد نعل مرکبت / از ناخن محاق ابد چهره خسته باد
واندر هرآنچه رای تو کرد اقتضای آن / تقدیر جز به عین رضا ننگرسته باد
تا رسم تهنیت بود اندر جهان بعید / هر بامداد بر تو چو عیدی خجسته باد
بادام‌وار چشم حسود تو آژده / وز ناله بازمانده دهان همچو پسته باد