فیض کاشانی › شمارهٔ ۱۰۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

امام و سید و مولای من جعلت فداک / تو گر شفیع منی از گنه ندارم باک
به جز ولای توأم گرچه نیست دستاویز / ولی بس است ولائیکه باشد از دل پاک
مرا امید وصال تو زنده می‏دارد / وگرنه هر دمم از هجر تست بیم هلاک
نفس نفس اگر از باد نشنوم بویت / زمان زمان کنم از غم چو گل گریبان چاک‏
اهمّ مقصد قلبی جهاد بین یدیک / ارید طول حیاتی لان اکونُ فداک
فدای تو نکنم مال و جان و دل حاشای / شفاعتم نکنی روز ابتلا حاشاک