فروغی بسطامی › غزل شمارهٔ ۱۵۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دل به ابروی تو ای تازه جوان باید داد / بوسه بر تیغ تو باید زد و جان باید داد

شمه‌ای از خط سبز تو بیان باید کرد / گوشمالی به همه سبزخطان باید داد

یا نباید خم ابروی تو شمشیر کشد / یا به یاران همه سر خط امان باید داد

به هوای دهنت نقد روان باید باخت / در بهای سخنت جان جهان باید داد

چشم بیمار تو با زلف پریشان می‌گفت / که به آشفته دلان تاب و توان باید داد

خون مردم همه گر چشم تو ریزد شاید / در کف مرد چرا تیر و کمان باید داد

گر نمودم به همه روی تو را معذورم / قبله را بر همهٔ خلق نشان باید داد

به زیان کاری عشاق اگر خرسندی / هر چه دارند سراسر به زیان باید داد

پنجه در چنبر آن زلف دوتا باید زد / تکیه بر حلقهٔ آن موی‌میان باید داد

همه جا دیده بدان چاه ذقن باید دوخت / همه دم بوسه بر آن کنج دهان باید داد

آخر ای ساقی گل‌چهره فروغی را چند / می ز خون مژه و لعل بتان باید داد