فروغی بسطامی › رباعی شمارهٔ ۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از کشت عمل بس است یک خوشه مرا / در روی زمین بس است یک گوشه مرا
تا چند چو کاه گرد خرمن گردیم / چون مرغ بس است دانه‌ای توشه مرا