فروغی بسطامی › رباعی شمارهٔ ۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دوشینه فتادم به رهش مست و خراب / از نشهٔ عشق او نه از بادهٔ ناب
دانست که عاشقم ولی می‌پرسید / این کیست، کجایی است، چرا خورده شراب