فروغی بسطامی › رباعی شمارهٔ ۱۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بگذار که خویش را به زاری بکشم / مپسند که بار شرمساری بکشم
چون دوست به مرگ من به هر حال خوش است / من نیز به مرگ خود به هر حال خوشم