فروغی بسطامی › رباعی شمارهٔ ۱۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بگذار که تا می خورم و مست شوم / چون مست شوم به عشق پا بست شوم
پابست شوم به کلی از دست شوم / ار مست شوم نیست شوم، هست شوم