انوری › چون صدراعظم مجدالدین ابوالحسن عمرانی از| ” میراث‌دار ادب پارسی “

قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۵ - چون صدراعظم مجدالدین ابوالحسن عمرانی از سمرقند بازآمد و سلطان تشریفش فرمود اعدا بر او افتریها کردند در دفع آن افتریها انوری این قصیدهٔ بگفت

سه ماهه فراقت بر اهل خراسان / بسی سال بودست آسان و آسان

به جانت که گر بی‌خبرهاء خیرت / خبر داشت کس را تن از دل دل از جان

زبان بود در کامها بی‌تو خنجر / نظر بود در دیده‌ها بی‌تو پیکان

یکی از تف سینه در قعر دوزخ / یکی از نم دیده در موج طوفان

ز بس خار هجر تو در دیده و دل / ز خونابه رخسارها چون گلستان

چنان روز بر ما سیه کرد بی‌تو / که کس‌مان ندیدی سپیدی دندان

از آن بیم کز کافریهای گردون / نباید که کاری رود نابسامان

دعاگوی جان تو خلقی موحد / مددخواه جاه تو شهری مسلمان

کدامین سعادت بود بیشتر زین / که باز آمدی در سعادات الوان

مگر طاعتی کرده بودست خالص / زمین سمرقند در حق یزدان

اگر این نبودست آلوده گشتست / زمین خراسان به نوعی ز عصیان

که مستوجب فرقتت شد سه ماه این / که مستسعد خدمتت شد سه ماه آن

ایا چرخ در پیش قدر تو واله / و یا ابر در پیش دست تو حیران

تویی آنکه در مجلست بخت ساقی / تویی آنکه بر درگهت چرخ دربان

به کوی کمال تو در، عقل ناقص / به خوان سخای تو بر، جود مهمان

کند حل و عقد تو بر چرخ پیشی / دهد امر و نهی تو بر دهر فرمان

زمین هرکجا امن تو نیست فتنه / جهان هرکجا عدل تو نیست ویران

کمر پیش حکم تو بربسته جوزا / کله پیش قدر تو بنهاده کیوان

اثرهای کین تو چون نحس عقرب / نظرهای لطف تو چون سعد میزان

ز مسطور کلکت شود مرده زنده / مگر در دوات تو هست آب حیوان

زهی فکرتت اختران را مدبر / زهی دامنت آسمان را گریبان

به تشریف اقبال اگر برکشیدت / چه سلطان عالم چه گردون گردان

ز عالم تویی اهل اقبال گردون / ز گیتی تویی اهل تشریف سلطان

منزه بود حکم گردون ز شبهت / مجرد بود رای سلطان ز طغیان

از آن دم که چشم بد روزگارم / ز چشم خداوند کردست پنهان

گمانم به لطفت همین بود کاری / مرا پیش خدمت به اعزاز و احسان

گمانی ازین به یقین شد نشاید / امیدی از این به وفا کرد نتوان

نگر تا ندانی که تاخیر بنده / در این آمدن بود جز محض حرمان

به ذات خداوند و جان محمد / به تعظیم اسلام و اجلال ایمان

به تاکید هر حکمی از شرع ایزد / به تغییر هر حرفی از نص قرآن

به حق دم پاک عیسی مریم / به حق کف دست موسی عمران

به تیمار یعقوب و دیدار یوسف / به تقوی یحیی و ملک سلیمان

به جود کف راد دینار بخشت / که بر نامهٔ رزق خلقست عنوان

به نور دل پاک اسرار بینت / که بر دعوی آفتابست برهان

که در مدتی کز تو محروم بودم / جهان بود بر جان من بند و زندان

نفس کرده بر رویم اشک فسرده / اسف کرده در جانم اندیشه بریان

دلی پر مواعید تایید یزدان / سری پر اراجیف وسواس شیطان

تن از ایستادن به خانه شکسته / دل از بازگشتن ز خدمت پشیمان

تو دانی که تا یک نفس بی‌تو باشم / دلی باید از سنگ و جانی ز سندان

کنون نذر عهدی بکردم بکلی / که باطل نگردد به تاویل و دستان

که تا دست مرگم گریبان نگیرد / من و دامن خدمت و دست پیمان

حدیث نکوخواه و بدخواه گفتن / به مدح اندرون باز بردن به دیوان

طریقی قدیمیست و رسمی مؤکد / همه کس بگوید چه دانا چه نادان

من آن دانم و هم توانم ولیکن / از آن التفاتی نکردم به ایشان

که از عشق مدحت سر آن ندارم / که گویم فلانکس فلانست و بهمان

خداوند خود خصم را نیک داند / من این مایه گفتم تو باقی همی دان

الا تا ز نقصان کمالست برتر / الا تا ز گردون فرودند ارکان

ز آثار ارکان و تاثیر گردون / مبادا کمال ترا بیم نقصان

دو عیدست ما را ز روی دو معنی / که خوشی و خوبیش را نیست پایان

همایون یکی هست تشریف خسرو / مبارک دگر عید اضحی و قربان

بدان عید بادت قضا تهنیت‌گو / بدین عید بادت قدر محمدت خوان