قدسی مشهدی › شمارهٔ ۱۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من لبالب آروز، لیک آرزوی دل یکی‌ست / عالمی پر از شهید و غمزه قاتل یکی‌ست
خواه سوی کعبه رو خواهی ره بتخانه گیر / کوی عشق است این به هر جا می‌روی منزل یکی‌ست
نه ز هجران خسته دل گردیم نی از وصل خوش / موج دریاییم ما را لجه و ساحل یکی‌ست
وادی عشق است اینجا ساربان آهسته ران / هر قدم مجنونی افتاده‌ست اگر محمل یکی‌ست