قدسی مشهدی › شمارهٔ ۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گردون که به دیده خار افکند مرا / آتش به دل فگار افکند مرا
نی شمع به محفلی، نه گل در چمنی / بنگر به چه روزگار افکند مرا