قدسی مشهدی › شمارهٔ ۱۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن گل که ز نکهتش بشد هوش مرا / چون خواند به باغ وصل خود دوش مرا
از بس که به خدمت ایستادم پیشش / رفتار چو سرو شد فراموش مرا