قدسی مشهدی › شمارهٔ ۱۰۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نی بی دم نایی از نوا بی‌برگ است / بی ملک و درم، شه چو گدا بی‌برگ است
گر سیم نباشد چه دهند اهل کرم؟ / کم‌سایه بود درخت تا بی‌برگ است