قدسی مشهدی › شمارهٔ ۱۰۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جایی که ز بالقوه نیکان سخن است / گو فرع مباش تو چو اصلش کهن است
گل را که صفای گلشن دهر ازوست / گلبن گویند، گرچه خود خاربن است