عرب از سر شک خونم همه لاله زار بادا / عجم رمیده بو را نفسم بهار بادا
تپش است زندگانی تپش است جاودانی / همه ذره های خاکم دل بیقرار بادا
نه بجاده ئی قرارش نه بمنزلی مقامش / دل من مسافر من که خداش یار بادا
حذر از خرد که بندد همه نقش نامرادی / دل ما برد به سازی که گسسته تار بادا
تو جوان خام سوزی ، سخنم تمام سوزی / غزلی که می سرایم به تو سازگار بادا
چو بجان من در آئی دگر آرزو نبینی / مگر اینکه شبنم تو یم بی کنار بادا
نشود نصیب جانت که دمی قرار گیرد / تب و تاب زندگانی به تو آشکار بادا