اقبال لاهوری › پتوفی| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نفسی درین گلستان ز عروس گل سرودی / بدلی غمی فزودی ز دلی غمی ربودی
تو بخون خویش بستی کف لاله را نگاری / تو به آه صبحگاهی دل غنچه را گشودی
به نوای خود گم استی سخن تو مرقد تو / به زمین نه باز رفتی که تو از زمین نبودی