تو باین گمان که شاید سر آستانه دارم / به طواف خانه کاری بخدای خانه دارم
شرر پریده رنگم مگذر ز جلوهٔ من / که بتاب یک دو آنی تب جاودانه دارم
نکنم دگر نگاهی به رهی که طی نمودم / به سراغ صبح فردا روش زمانه دارم
یم عشق کشتی من یم عشق ساحل من / نه غم سفینه دارم نه سر کرانه دارم
شرری فشان ولیکن شرری که وا نسوزد / که هنوز نو نیازم غم آشیانه دارم
«به امید اینکه روزی به شکار خواهی آمد» / ز کمند شهریاران رم آهوانه دارم
تو اگر کرم نمائی بمعاشران ببخشم / دو سه جام دلفروزی ز می شبانه دارم