انوری › در آرزومندی| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به خدایی که روز را دامن / با گریبان شب گره کردست
پشت چرخ از نهیب تیر قضا / جفته همچون کمان به زه کردست
کارزوی توام جهان فراخ / تنگ چون حلقهٔ زره کردست