انوری › صفی‌الدین موفق هیزمی به انوری وعده کرد و حکیم غلام خو| ” میراث‌دار ادب پارسی “

شمارهٔ ۱۳۱ - صفی‌الدین موفق هیزمی به انوری وعده کرد و حکیم غلام خود را به طلب آن فرستاد چون به وعده وفا نکرد این قطعه در هجو او گفت

صفی‌الدین موفق را چو بینی / بگویش کانوری خدمت همی گفت

همی گفت ای به وقت کودکی راد / همی گفت ای به گاه خواجگی زفت

اگر از من بپرسد کو چه می‌کرد / بگو در وصف تو دری همی سفت

به وصف حجرهٔ پیروزه در بود / که آمد گنبد پیروزه را جفت

به شب گفت اندرو بودم ز نورش / سواد شب ز چشمم ذره ننهفت

غلو می‌کرد کز حسنش زمین را / بهاری تا به روز حشر نشکفت

سحاب از آب چشمش صحن می‌شست / صبا از تاب زلفش فرش می‌رفت

درین بود انوری کامد غلامش / که هیزم نیست چون آتش برآشفت

مرا گفت از چهار انگشت مردم / که بر چارم فلک طنزش زند سفت

به استدعای خرواری دو هیزم / زمستانی چو خر در گل همی خفت