حسام دولت و دین ای خدای داده ترا / جمال احمد و جود علی و نام حسین
نهاد آدم لفظ و تو چون مراد از لفظ / سواد عالم عین و تو چون سواد از عین
عنایت ازلی صورت تو چون بنگاشت / نوشت نسخهٔ روشن ز حاصل کونین
سعادت فلکی طینت تو چون بسرشت / نمود از دل و دست تو مجمع‌البحرین
رخ تو آب حیاتست و تشنه‌تر هر روز / به دیدن تو خداوند صد چو ذوالقرنین
چو ذکر جاه تو کردند آسمان من هو / چو عرض قدر تو دادند اختران من این
ز حسب حال در این قطعه رمزکی بشنو / چنان که بینک رفتست دی پریر، وبین
مرا که طوطی نظمم در این چنین وحلی / چو چوژه پای به گل درنباشد آخر شین
اگرچه بط و همایم کند کرامت تو / بچه به زیور مسحی و زینت رانین
شوم چو هیات کبک دری سراسر زیب / شوم چو پیکر طاوس نر سراسر زین
کنم چو فاخته در گردن از سپاس تو طوق / از آنکه هست درین گردن آفرین تو دین
سرایمت همه جایی به شکر بلبل‌وار / وگرنه نایبه‌کش بادم از غراب‌البین
بقات باد بخوبی و خرمی چندان / که ابجدش ننهد بار جز به منزل غین
حسود جاه ترا آن الم که در همه عمر / حنین او نکند کم علاجهای حنین