انوری › ایضا در هجا| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گمان مبر که ز بی‌عیبی عمادست آن / که هجو او نکنم یا ز عجز و کم سخنی
مدیح گفت هجا کرده من بسم به عماد / برای من که هجا را بود هجا نکنی