انوری › رباعی شمارهٔ ۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گفتم که به پایان رسد این درد و عنا / دستی بزند به شادمانی دل ما
دل گفت کدام صبر ما را و چه کام / ور غم سختست شادکامی ز کجا