کسایی › پیری و پشیمانی| ” میراث‌دار ادب پارسی “

جوانی رفت و پنداری بخواهد کرد بدرودم / بخواهم سوختن دانم که هم اینجا بپرهودم
به مدحت کردن مخلوق ، روح ِ خویش بشخودم / نکوهش را سزاوارم که جز مخلوق نستودم