کسایی › جامه و کفن| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای عمر خویش کرده به بیهودگی یله / خشنود بندگان و خداوند با گله
ای خویشتن به جامهٔ نیکو فریفته / وندر زیان همیشه تو را بانگ و مشغله
زان جامه یاد کن که بپوشی به روز مرگ / کاو را نه بادبان و نه گوی و اَنگُله