کسایی › می و ماه و مریخ| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به جام اندر تو پنداری روان است / و لیکن گر روان دانی روانی
به ماهی ماند ، آبستن به مریخ / بزاید ، چون فراز لب رسانی