گل به صد لطف بدید آن برو پنداشت تن است / شکل خود دید همانا چو ز آبت بدن است
نازک اندام که ز آسیب صبا تاب نداشت / ظلم باشد اگر از برگ گلش پیرهن است
ای گل از سیم بناگوش بشم گیر به وام / مایه حسن و میندیش که قرض حسن است
نکنم جز به خیال قد نو نه دراز / بلبلان را سخن ار هست به سرو چمن است
نیست الا اثر سوز دل و آه درون / بر لب از خال تو این دود که بر جان من است
مشک بر گردن آن ترک خطا نیست / بت چینش مگر آورده خراج ختن است
ز زلف میچکد آب حیات از سخنان تو کمال / سخن این است که گونی تو دگرها سخن است