کمال خجندی › شمارهٔ ۳۸۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خبری ز هیچ قاصد زه دیار من نیامد / چه سیاه نامه بیکی که ز یار من نیامد
از ازل که رفت قسمت غم و شادی ای به هر کس / غم بار جز نصیبه دل زار من نیامد
همه روز بر رخ از گریه چه سود در غلطان / که شب آن دری که غلط بکنار من نیامد
بشمار زلف گفتم ز لب تو بوسه گیرم / چکنم که عقد زلفت بشمار من نیامد
قلم مصور چین چو کشید نقشها بین / که جها کشید و نقشی به نگار من نیامد
به فرشتگان رحمت برم از غمت شکایت / که مرا حبیبه کشت و به مزار من نیامد
چه عجب کمال اگر جان بلب آرده از فراقت / چو لب تو مرهم جان فگار من نیامد