کمال خجندی › شمارهٔ ۱۰۰۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “

چشم شوخ و دل سنگین بر سیمین داری / خال مشکین رخ رنگین لب شیرین داری
تو چه دانی ز من و حال من ای شمع چگل / که چو من عاشق دل سوخته چندین داری
بی نیازی و نیازت بمن بیدله نیست / پادشاهی و فراغ از من مسکین داری
گفتة رسم وفا دارم و آئین جفا / آن نداری سر یک موی ولی این داری
ای صبا نکهت آن زلف مگر نشنیدی / که هوای چمن و برگ ریاحین داری
دعوی زنده دلی از تو تکونیست کمال / گر شب فرقت جانان بر بالین داری