کمال خجندی › شمارهٔ ۱۰۲۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دگر باره تیغ جفا بر کشیدی / ز باران دیرینه باری بریدی
به قتل محبان شدی باز رنجه / بنابادت ای دوست زحمت کشیدی
من از حسرتت گرچه مردم خوشم هم / که باری تو با آرزونی رسیدی
ترا هر چه گفتیم گفتی شنیدم / حدیثی شنیدی ولی کی شنیدی
چه دانی ز حال من ای جان شیرین / که تو تلخی هجر کمتر کشیدی
بکوی تو چون آب هرگز نرفتم / که چون سرو دامن ز من در کشیدی
کمال آرزو داشتی خاک پایش / به چشم خود الحمد لله که دیدی