کمال خجندی › شمارهٔ ۱۰۳۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زمن که مهر تو دارم به سینه روی چه تایی / الا تعرض عینی وانت تعلم مانی
بیا معاینه بنگر که چونم از غم عشقت / ذات بک چسمی بشیب یوم شیابی
تن ضعیف نزارم اگر چنانکه ببینی / تراک مثل خلال مدنی حلال نیابی
اذوب من حسراتی و ما أرید حیونی / گرم به تیغ زنی به از آنکه روی بتابی
لقد نت تنبلی و ما فعل خطائی / نکرده هیچ گناهی به کشتنم چه شتابی
کمال خسته مسکین ز غم بمرد و دریغا / محبتی و بی قبلی عقابی