صنما در خط سنبل مه تابان داری / بر سر شاخ صنوبر گل خندان داری
دم عیسی همه از لعل شکر بار دهی / حسن یوسف همه در چاه زنخدان داری
تا سر زلف تو برهم نزند عالم را / صورت خویشتن از آینه پنهان داری
ای شه گلرخ شیرین دهن شور انگیز / تا کی احوال من خسته پریشان داری
تشنه شد لعل تو بر خون دل ما هر دم / گر چه در درج گهر چشمه حیوان داری
تا ربانی ز دل سوختگان گوی فرار / گرد بر گرد به از غالیه چوگان داری
ناله زار کمال است چو بلبل شب و روز / با تو در سبزه خوشبوی گلستان داری